İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği (İSİG) Meclisi’nin açıkladığı Nisan ayı raporuna göre, 220 işçi iş cinayetlerinde öldü. İSİG, korona virüsü nedeniyle ölen sağlık emekçilerinin ve evden çalışanlar da dahil faal işçilerin de ölümlerini iş cinayeti olarak değerlendirdiklerini belirtti.
İSİG verilerine göre Nisan ayında en az 103 işçi koronavirüs sebebiyle öldü. Raporda daha fazla kişinin virüsten ölmüş olabileceği fakat bilgilere ulaşmanın zor olduğunun altı çizildi. "Yine bu ölümlerle bağlantılı olarak kaybettiğimiz işçi ailelerini de düşündüğümüzde COVID-19’un giderek bir işçi sınıfı hastalığı haline geldiğini söyleyebiliriz” ifadeleri kullanıldı.
Salgın yayıldığı halde işyerlerinin üretimi işçi hayatı pahasına sürdüğü belirtilirken şu ifadelere yer verildi:
Türkiye’de 60 yaş altında COVID-19 kaynaklı birçok işçi ölümü yaşandı. Geçen ayki raporumuzda bu nedenle ölen emekçilerin yaş ortalamasının 51 olduğunu belirtmiştik. Bu durum işçiler içinde kronik rahatsızlıkların çok yaygın olduğunun bir göstergesidir. Şeker, tansiyon, kalp rahatsızlıkları başta olmak üzere insanlarımızda kronik rahatsızlıklar 40’lı yaşlarda başlamaktadır. Emeklilik tartışmasını yaparken bu durum bir kez daha göstermiştir ki emeklilik yaşı ve prim gün sayısı düşürülmelidir. Sonuç olarak; Nisan ayında büyük işyerlerinde birden fazla işçinin hastalanması, salgının yayılmasına yol açtığı halde hala işyerlerinde çalışmanın durdurulmaması Türkiye işçi sınıfının sağlığını göz göre göre tehlikeye atmış; ‘Hepimiz aynı gemideyiz’ söyleminin tersine pandemi sürecinin sınıfsal boyutunu açık olarak ortaya koymuştur.
Nisan ayında ölen 220 emekçinin 176’sı ücretli (işçi ve memur), 54’ü kendi nam ve hesabına çalışanlardan (çiftçi ve esnaf) oluşuyor. Ölenlerin 14’ü kadın işçi, 206’sı ise erkek işçi. Ölenlerin dördü çocuk, sekizi (5’i Suriyeli, 1’i Afganistanlı, 1’i Bulgaristanlı, 1’i Türkmenistanlı) ise mülteci emekçi.
Kadın işçi cinayetleri tarım, tekstil, büro, enerji, sağlık ve konaklama işkollarında; çocuk işçi cinayetleri tarım işkolunda gerçekleşti. Ölen işçilerin yalnızca 16’sı sendikalı. Sendikalı işçiler kimya, deri, eğitim, büro, metal, inşaat, taşımacılık, sağlık, güvenlik ve belediye işkollarında çalışıyordu. Ölüm nedenleri ise sırasıyla COVID-19, trafik/servis kazası, ezilme/göçük, yüksekten düşme, kalp krizi, şiddet ve elektrik çarpması olarak kaydedildi.
Rapora göre en çok iş cinayeti İstanbul’da oldu. Şehirlere göre dağılım şöyle:
66 ölüm İstanbul’da; 11 ölüm Kocaeli’de; 10 ölüm İzmir’de; 7’şer ölüm Adana, Aydın, Bursa ve Konya’da; 5’er ölüm Manisa ve Mersin’de; 4’er ölüm Ankara, Antalya, Denizli ve Hatay’da; 3’er ölüm Bitlis, Düzce, Gaziantep, Isparta, Malatya, Mardin, Sakarya, Şanlıurfa, Tekirdağ, Zonguldak ve Bulgaristan’da; 2’şer ölüm Adıyaman, Aksaray, Balıkesir, Çanakkale, Çankırı, Edirne, Erzincan, Kahramanmaraş, Kayseri, Ordu, Muğla, Şırnak, Uşak ve Yalova’da; 1’er ölüm Afyon, Amasya, Batman, Bilecik, Burdur, Diyarbakır, Eskişehir, Karabük, Karaman, Kırıkkale, Kütahya, Niğde, Osmaniye, Samsun, Siirt, Van, Belçika ve Yunanistan’da yaşandı.
Nisan ayında 220 işçinin ölmesi sebebiyle bu yıl iş cinayetlerine kurban giden işçi sayısı 580 oldu. Ocak ayında en az 114 işçi, Şubat ayında en az 133 işçi, Mart ayında en az 113 işçi iş cinayetlerinde ölmüştü.
